Sinds enige tijd is er een nieuwe trend zichtbaar in het kader van IT uitbesteding: P2P offshoring, oftewel Person-to-Person offshoring. Dit is een vorm van offshoring waarbij marktplaatsen ontstaan op het internet, waarbij vraag en aanbod voor het ontwikkelen van software bij elkaar worden gebracht. Aan de vraagkant bevinden zich (vaak kleine) partijen die enige vorm van software willen laten ontwikkelen en aan de aanbodzijde een wereldwijde pool van (individuele) software ontwikkelaars.

De meeste van dit soort marktplaatsen werken als volgt:

1. Als opdrachtgever ‘post’ je de specificaties in een bepaalde vorm op de website (de marktplaats);
2. Vanuit een wereldwijde pool van ontwikkelaars kan een bod gedaan worden om de opdracht uit te voeren;
3. In de meeste gevallen kan de opdrachtgever de reputatie en het CV van de aanbieder raadplegen;
4. Als opdrachtgever kun je de opdracht geven aan de aanbieder die je meest aanstaat; de betaling wordt in escrow geplaatst;
5. Pas op het moment dat het werk wordt afgeleverd conform the specificaties van de opdrachtgever, wordt de betaling aan de aanbieder gedaan.

Er zijn vele sites die dit soort diensten aanbieden. Enkele voorbeelden hiervan zijn: rentacoder.com, Outsourcetoday.net, Elance.com en 99designs.com (specifiek voor ontwerpen).

Om als aanbieder succesvol te zijn op dit soort sites moet je ervoor zorgen dat je een goede reputatie krijgt. Een goede reputatie krijg je door een aantal keren een goed resultaat op te leveren tegen een schappelijke prijs. Als je nog geen reputatie hebt, zul je in ieder geval sterk op prijs moeten gaan concurreren. Oftewel, de meeste aanbieders zullen zo goedkoop mogelijk (of te goedkoop) aanbieden.

Aangezien uit onze onderzoeksresultaten blijkt dat de meeste organisaties kiezen voor offshoring om kosten te besparen, lijkt het logisch dat ze ook via dit soort marktplaatsen gaan proberen om IT-activiteiten uit te besteden. Het moge duidelijk zijn dat deze aanpak niet voor iedereen en elk soort project tot de gewenste resultaten zal leiden.

Voor grote zakelijke dienstverleners, waar bedrijfskritische systemen worden ontwikkeld, raden we deze manier van werken af. Bij het ontwikkelen van dit soort systemen zijn de eisen ten aanzien van onderhoudbaarheid en beheersbaarheid hoog. Er worden SLA’s met de leverancier afgesloten om continuïteit te garanderen. Er is bij de ontwikkeling van dit soort systemen ook altijd veel afstemming nodig om te komen tot de juiste specificaties. Aan dit soort eisen kunnen leveranciers op deze marktplaatsen absoluut niet voldoen.

Aan de andere kant zijn er vele kleinere projecten of opdrachten waar deze manier van werken uiterst effectief en een stuk goedkoper kan zijn. Als je denkt aan eenvoudige mobiele toepassingen, webapplicaties of prototypes kan deze vorm van offshoring snel en goedkoop tot goede resultaten leiden. Voor dit soort toepassingen zijn de eisen ten aanzien onderhoudbaarheid en robuustheid vaak een stuk lager. Daarnaast zijn dit soort toepassingen niet gekoppeld met bestaande systemen binnen een organisatie. En het systeem hoeft bijvoorbeeld ook niet te passen in een bedrijfsbrede applicatiearchitectuur.

Samengevat kan Person-to-person offshoring dus zeer lucratief zijn en wint ook erg aan populariteit. Maar realiseer je wel goed wat de voor- en nadelen zijn.